چه چیز ما را واداشته است از زمان و وجود در کنار هم نام ببریم؟ از زمان طلوع اندیشۀ باختری‌ ـ ‌اروپایی تاکنون، وجود به‌معنای حاضر کردن بوده است. حضور، از امر حاضر [یا امر اکنون حاضر] حکایت دارد. نظر به امور حاضر و جاری، امر حاضر به همراه گذشته و آینده، ویژگی زمان را شکل می‌دهند. وجود بسان حاضر شده به‌وسیلۀ زمان معلوم می‌شود. اینکه چنین است، به خودی خود می‌تواند کافی باشد که اندیشه سرگشته و بی‌قرار شود. به محض اینکه فکر کنیم از چه جهت به واسطۀ زمان چنین تعیّنی در وجود پدید می‌آید، این بی‌قراری افزون‌تر می‌شود.

در همین زمینه مطالعه کنید:

کلیه حقوق متعلق به وب سایت"کتاب پارسه" می باشد.