چرا «آقای گزارشگر» آری، «آقا و خانم کتابخوان» نه؟/

هر برنامه تلویزیونی بنابر احساس و نیازی که سازندگان و به طرق اولی مدیران سازمان دارند، ساخته و برای پخش آماده می‌شود و در این بین آنچه مورد توجه مسئولان و تصمیم گیران قرار می‌گیرد لاجرم امتنان و توجه بیشتری هم به آن می‌شود. از سوی دیگر به سبب «گستردگی و برد» تلویزیون به عنوان مدیومی که تأثیر فراوانی دارد و می‌تواند در نگرش بیننده سهم دنبال کنندگی و پیگیری واری داشته باشد، می‌توان مصداقی درباره یکی از برنامه‌های تلویزیونی، چند خطی را نوشت.

یکی از برنامه‌هایی که در ایام نوروز و طی چند سال پخش می‌شود «آقای گزارشگر» نام دارد که تعدادی شرکت کننده و علاقه‌مند فوتبال به سبب اطلاعاتی که از پیرامون این رشته دارند گرد هم می‌آیند و برای دقایقی دانسته‌های خویش را به رخ هم و بینندگان می‌کشند. از جمله اینکه بازی در چه ورزشگاهی برگزار شده و چه کسانی گل زده‌اند و داور که بوده و از این قسم اطلاعات که این امر فی نفسه محل مناقشه نیست و هر فردی فراخور «مشتاقی و مهجوری اش» در پی علاقمندی اش می‌رود و آنچه در این میان مهم جلوه می‌نماید، اعتنای مدیران به ساختن چنین برنامه‌ای است که از فراگیر بودن فوتبال بهره درستی می‌برند و باز هم تأکید می‌شود نمی‌توان ایرادی به آن داشت؛ آنچه اما در این رهگذر جای قیاس و انتظار باقی می‌گذارد مقایسه‌ای است که شاید در ذهن پدید آید و قرینه‌سازی نماید. طرد اللباب نوشته شود آیا نمی‌شود بر همین سبک و سیاق برنامه‌ای در مورد کتاب و کتابخوانی داشت و بر فرض مثال عده‌ای کتابخوان حرفه‌ای را جمع کرد و از آنان در مورد «متن کتاب» و شخصیت‌های داستان یا هر کتاب دیگری پرسش داشت تا آنان نیز داشته‌های خود را در معرض نمایش نهند در این برهوت کم خوانی…؟! واشتیاقی برای تماشاگر و بیننده رقم زنند؟

ساختن و پخش برنامه‌ای به سبک آقای گزارشگر کار مشکلی نیست چرا که زمینه پذیرش آن در جامعه مهیاست و فی البداهه مشتاقان فراوانی دارد. ایجاد برنامه‌ای برای اهمیت کتاب و کتاب‌دوستی مورد نظر است که هم می‌تواند جنبه سرگرمی داشته باشد و هم در وانفسای شمارگان کم کتاب، محملی برای نشر بیشتر و خوانش افزونتر شود، هر چند این پیشنهاد شاید هیچ گاه به مرحله عمل نرسد ولی اندکی تفکر و غور نمودن در باب اینکه چرا آقای گزارشگر ساخته می‌شود و «آقا و یا خانم کتابخوان» نه؛ برای اهل فن و معنا و تصمیم گیران به صواب و ثواب است.

* ابراهیم عمران – روزنامه ایران – 20 فروردین 1394

کلیه حقوق متعلق به وب سایت"کتاب پارسه" می باشد.